هورمون و ذهن...

کی تو ذهن ما انداخت که مردا قهرمان سوار بر اسبن؟

که معجزه میکنن...

که قدرتشون انتهایی نداره؟

کی این ظلمو در حق ما کرد؟

یه جوری بی حوصله ام که نگو...

یه جوری کلافه و بلاتکلیفم که نگو...

باید اون کارا رو جم کنم اما حسش نیست...

باید برگه ها رو تصحیح کنم اما انگشتام درد میگیره از فکر خودکار دست گرفتن و خط زدنا...

باید چیز کیک درست کنم تا پنیرا خراب نشدن...

باید یه چیزی درست کنم بذارم تو یخچال بس که خالیه....

نمیتونم....

نمیخوام...

من ازینکه هر کی منو میبینه بگه لاغر شدی بیزارم...

یه چند ماه برای اولین بار در زندگی نمیگفتن لاغری...

از امروز شروع شد...

وای عزیزم، خیلی درسات سخت شده باز لاغر شدی؟ :(

همه ی ترسم ازینه که یه روزی بیاد که دیگه هیچ چی جذاب نباشه...

نه چشمک زدن جنسای ارزون و رنگی رنگی تو بازار دستفروشا....

نه لباسای حریر و خوش رنگ زنونه پشت ویترینا....

نه شعرای سعدی و فروغ و شاملو و فریدون....

نه حتی خنکای نسیم و تکون خوردن برگ درختا....

و نه عشق....

همه ی اینا...باور به بنیان دار بودن زندگی روی زمین رو میخواد....

همه ی اینا...دلی میخواد و صبری و ارامشی....

فیلم سلام بمبئی بازگشتی به دوران فیلم های هیجانی و عاشقانه ی دهه ی 80 است...

وقتی فیلم های غریبه، مانی و ندا، سام و نرگس و طوطیا سردمداران سینما بودند...

ترکیبی تند و خام از سینمای دهه ی هشتاد ایران و سینمای هند با همه ویژگی های شناخته شده اش...

اما امان از نگاه اخر گلزار، وقتی صورت تکیده ی کاریشما را بعد از ده سال روی تخت بیمارستان میبیند...

نشستم یه گوشه ی اروم...زیر یه نور ملایم...

با پیرهن سورمه ای بلندم..که گلای سرخ درشت داره...

اهنگ معین گوش میدم...

آروم...اروم...آروم...